وجوب بيزاری از دشمنان اسلام

وجوب بيزاری از دشمنان اسلام

 

 

برأ يعنی دشمنی با غير مسلمانان اصل دوم از اصول ايمان ,حقيقت اين اصل هما نا يکنوع موقف گيری هر مسلمان در برابر دشمنان اسلام بوده واين موقف گيری واجب است. پس بيائيد ببينيم که اين اصل چه معنی دارد؟ دلايل آن از قرآن کريم وسنت نبوی صلی الله عليه وسلم چيست؟ واحکام و حدود آن کدامست ؟

اول:ادله براء ( دشمنی با کفار ) از کتاب وسنت : الله تعالی در سوره ممتحنه که در باره حضرت حاطب ابن ابی بلتعه رضی الله عنه نازل شده است،حکم براء را بيان کرده است که بعد از تشريح قصه حضرت حاطب ابن بلتعه رضی الله عنه مطالعه خواهيد کرد.

از حضرت علی بن ابی طالب کرم الله وجه روايت است که گفت: رسول الله صلی الله عليه وسلم من وزبير ومقداد را فرستاد وگفت به ( روضه خاخ) برويد ودر آنجا زنی را خواهيد يافت که به هودجی نشسته است وبهمراه او نامه يی است، نامه را از وی بگريد. حضرت علی کرم الله وجه می فرمايد: ما سه تن در دويدن با همديگرمسابقه می کرديم  تا آنکه به ( روضه خاخ) رسيديم ،در آنجا زنی را ديديم که در هود جی نشسته است،برايش گفتيم: نامه را بيرون کن،گفت با من نامه يی نيست،گفتيم: يانامه را بيرون آر ويا لباست را تلاشی خواهيم گرفت وی نامه را از بين موهايش برون کرد وبما داد وما آنرا به نبی اکرم صلی الله عليه وسلم آورديم،رسول الله آنرا کشودند ومحتوای آن عبارت بود از : اطلاعی از طرف حاطب ابن ابی بلتعه برای اشخاص از مشرکين مکه در باره بعضی از اسرار رسو ل الله صلی الله عليه وسلم . رسول الله صلی الله عليه وسلم خطاب به حاطب فرمودند: ای حاطب! اين چيست؟ حاطب گفت: يارسول الله صلی الله عليه وسلم در باره من عجله کار مگير اينک موضوع را تشريح ميدهم: من شخصی بودم که در بين قريش زندگی ميکردم،ولی از جمله ايشان نبودم وبهمراه تو مهاجرينی هستند که در مکه اقاربی دارند وايشان اهل واموال مهاجرين مذکور را در مکه حفاظت می نمايند ومن که در آنجا حمايتگری ندارم ودر بين قريش صاحب نسب نيز نمی باشم خواستم که وسيله يی بيابم تا ايشان خويشاوندان مرا که در مکه اند حمايت کنند وآزار نرسانند،ومن هر گز اين کار را از روی کفر وارتداد از دين انجام نداده ام. باشنيدن سخنان وی،رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمودند: حاطب راست می گويد.

 

حضرت عمر رضی الله عنه فرمود: ای رسول خدا صلی الله عليه وسلم مرا بگذار که گردن اورا بزنم.

رسول الله عليه وسلم فرمودند: وی در غزوه بدر حضور يافته بود وتو خبر نداری که الله تعالی استقامت وثابت قدمی اهل بدر را در آينده نيز ميدانست لذا برای ايشان گفت،هر چه می خواهيد بکنيد ،من شما را آمرزيدم.

عمرو بن دينار که از راويان اين حديث است ميگويد آيه کريمه: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء }[الممتحنة : 1]. يعنی" ای مسلمانان دوست ميگريد دشمنان مرا ودشمنان خود را ".

در باره حاطب رضی الله عنه نازل شده است وابن عباس رضی الله عنه نيز گفته است آيات ممتحنه در باره حاطب رضی الله عنه وراجع به همين حادثه نازل شده است، چنانچه حاکم با اسنادش که به حضرت عبد الله بن عباس رضی الله عنهما ميرسد،در باره آيه کريمه :{ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاء تُلْقُونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَقَدْ كَفَرُوا بِمَا جَاءكُم مِّنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَإِيَّاكُمْ أَن تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِن كُنتُمْ خَرَجْتُمْ جِهَاداً فِي سَبِيلِي وَابْتِغَاء مَرْضَاتِي تُسِرُّونَ إِلَيْهِم بِالْمَوَدَّةِ وَأَنَا أَعْلَمُ بِمَا أَخْفَيْتُمْ وَمَا أَعْلَنتُمْ وَمَن يَفْعَلْهُ مِنكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ َن تَنفَعَكُمْ أَرْحَامُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ } [الممتحنة : 1-3].

روايت می کند که آيه مذکور در باره مکاتبه حاطب ابن ابی بلتعه وکسانی با او بودند، وچنين مکاتبه ميکردند نازل شده وايشانرا از اين عمل بر حذر می دارد. معنی آيه کريمه فوق چنين است: " ای مؤمنان،مگيريد دشمنان مرا ودشمنان خود را دوستان،پيغام ميفريستيد به ايشان به منظور دوستی ( حال آنکه) کافر شدند به آنچه آمده است بشما از دين راست ميکشند رسول را وشما را برای آنکه ايمان آورديد به الله که پروردگار شما ست،اگر بر آمده ايد( از اوطان خود) برای جهاد در راه من وبطلب رضامندی من ( دوست مگيريد آنها را) پنهان ميکنيد وآنچه را ظاهر مينمائيد وهر که بکند اين کار را از شما،پس به تحقيق غلط کرده است راه راست را،اگر ظفر( غالب شوند) بيابند برشما،باشند مر شما را دشمنان ودر از ميکند بر شما دستهای خود را و زبانهای خود رابه بدی ودوست دارند که شما نيز کافر شويد،فائده نميدهد شما را خويشاوندان شما ونه فرزندان شما،در روز قيامت،فيصله ميکند خدا در ميان شما ،والله به آنچه ميکنيد بيناست".

حاکم در باره حديث مذکور می گويد که صحيح است وشروط شيخين( بخاری ومسلم) بر آن تطبيق می شود ولی آن دو امام اين حديث را روايت نکرده اند،وامام ذهبی صحت حديث را تاييد کرده است. در آيات ممتحنه الله تعالی مسلمانان را از داز مردن دست دوستی به سوی کفار بر حذر ميدارد،کفاری که به دشمنی رسول الله صلی الله عليه وسلم ومسلمانان پرداختند که گناهی جز ايمان به الله تعالی نداشتند. بناءً الله تعالی حکم موالات با کفار ودوستی با ايشان را در حالتی که چنين ظلم وتجاوز در حق مسلمانان روامی دارند،بيان کرده واين عمل را گمراهی وانحراف از صراط المستقيم ايمان ناميد،به تعقيب آن الله تعالی حکمت اين نهی را چنين بيان می دارد:{ إِن يَثْقَفُوكُمْ يَكُونُوا لَكُمْ أَعْدَاء وَيَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ وَأَلْسِنَتَهُم بِالسُّوءِ وَوَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ}[الممتحنة : 2]. يعنی: " اگر غالب بيايند بشما باشند مر شما را دشمنان ودر از ميکنند بسوی شما دستهای خود را وزباهای خود را به بدی ودوست دارند شما نيز که کافر شويد".

خلاصه مطلب آيه کريمه اين است که هر  گاه کفار مذکور بر مسلمانان غالب آيند،هر گز مسمانان را معاف نخواهند کرد وبر احدی از ايشان رحم نخواهند نمود وعلاوه براين ايشان می کوشند مسلمانان را از دين شان بيرون کرده،دوباره کافر بسازند،پس چگونه برای مسلمانان موالات ونصرت ومحبت ايشان جواز دارد. بدنباله آيت،الله تعالی مسلمانان را از اين موضوع نيز با خبر می سازد که اقارب و اولاد کافر نمی توانند در روز قيامت منفعتی برای اقارب مسلمانان خويش برسانند واين بدانجهت است که الله پاک در روز قيامت مسلمانان وکفار را از هم جدا می سازد ولو روابط دنيوی وقرابت خيلی نزديک با هم داشته باشند.

سپس الله تعالی حضرت ابراهيم عليه السلام وآنانی را که با او بودند بر سبيل سر مشق واسوهء مسلمانان ذکر می کند ومی فرمايد:{ قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَاء مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاء أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ إ} [الممتحنة : 4]. (رفتار وکردار ابراهيم) "ابراهيم وکسانی که بدو گرويده بودند ،الگوی خوبی برای شما است،بدانگاه که به قوم خود گفتند: ما از شما واز چيزهائی که بغير از خدا می پرستيد بيزار وگريزانيم،وشما را قبول نداريم ودر شما بی اعتنائيم،و دشمنانگی وکينه توزی هميشگی ميان ماو شما پديدار آمده است،تا زمانی که به خدای يگانه ايمان ميآوريد واو را به يگانگی می پرستيد".اين آيه کريمه مؤمنان را دستور می دهد ای مؤمنان بر شماست که در امر بيزاری وبرائت از کفار واعلان عداوت ودشمنی با ايشان تا هنگاميکه بر کفر وشرک خود قايم اند،از حضرت ابراهيم عليه السلام ومؤمنانی که باوی بودند، پيروی کنيد وايشان را در اين مسئله سر مشق خود قرار دهيد. اينها همه آيات واضح وروشن در وجوب بيزاری از کفار ووجوب اعلان دشمنی با ايشان وکراهيت از ايشان می باشد.

الله تعالی در آيات ديگری مسلمانان را از اين امر بر حذر داشته وايشان را آگاه کرده است که موالات ودوستی با کفار بر ضرر اسلام ومسلمانان کفر وخروج از دين است چنانچه می فرمايد: { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ} [المائدة : 51].

ای مؤمنان! يهود وومسيحيان را به دوستی نگيريد،ايشان برخی دوست برخی ديگرند وهر کس از شما با ايشان دوستی ورزد بيگمان او از زمره ايشان بشمار است وشک نيست که خدواند افراد ستمگر را هدايت نميکند .

در آيه مبارکه فوق جمله (وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ) . صراحتا به ک... کسی دلالت دارد که دشمنان دين را بخود دوست وولی ميگيرد. ونيز خداوند پاک می فرمايد: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ آبَاءكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ أَوْلِيَاء إَنِ اسْتَحَبُّواْ الْكُفْرَ عَلَى الإِيمَانِ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ }[التوبة : 23].

ای مؤمنان پدران وبرادران را ياوران خود نگيريد واگر کفر را بر ايمان ترجيح دهند. کسانی که از شما ايشان را ياور ومددگار خود کنند مسلماً ستمگرند.

اين آيات ونظاير آنها که در قران کريم بکثرت موجود است بطور آشکار وجوب برائت وبيزاری از کفار را بيان ميدارد و موالات با ايشان  را ولو از اقارب وخويشاوندان بوده باشند ويا از ايشان اميد نصرت وتاييدی برود منع می کند،چنانچه در جای ديگری الله تعالی می فرمايد: { لَا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُ