روشنی خورشيد و ماه

روشنی خورشيد و ماه

خداوند غالب و حکيم درين آية کريمه اشعهء خورشيد و ماه را از هم فرق کرده است: هو الّذی جعل الشّمس ضياءً و القمر نوراً (او ذاتی است که که گردانيده خورشيد را روشنی و ماه را نور) اول را به ضياء ياد کرده است و دومی را به نور، اگر ما در کتب قاموس عصری بنگريم جواب درست را در تفريق اين دو لغت و معانی هر کدام نميابيم که ضياء اصل روشنی و نور که برگرفته از روشنی ديگری است، اگر معنای ضياء را اين بدانيم که همان روشنی که آنرا حواس بينايی انسان درک ميکند و اگر بمعنای نور ببينيم آن بر گرفته از نار(آتش) است که روشنی می افشاند. اکثر کتب قاموس ميان نور وضياء فرق نميکنند و آندو را دو لغت در يک معنای مترادف ميدانند، ولی خداوندج خالق اين هستی ميان دو فرق کرده است، آيا اين امر دليل علمی دارد؟ 
درينجا لازم ميدانم که بعضی آيات ديگر را ياد آوری کنم که اشعهء خورشيد و ماه را بيان ميدارند، مثلاً درين دو آية ذيل: و جعل القمر فيهنّ نوراً و جعل الشّمس سراجاً ( و گردانيده است ماه را که در آن نور است و گردانيده است خورشيد را چراغ) و:  و بنينا فوقکم سبعاً شداداً، و جعلنا سراجاً و هّاجاً ( و بنا نموديم بالای شما هفت ـ فلک ـ سخت و گردانيديم چراغ روشن).
اينجا خداوندج يکبار خورشيد را به چراغ تشبيه کرده است و بار ديگر به چراغ روشن که با تيل يا برق روشن ميشود، هر چه اشعهء قمر؟ خداوندج آنرا به به نور ياد کرده است، اگر ما به علم فيزيک دانشگاهی بنگريم مي بينيم که منبع نور به دو قسم تقسيم ميشود: منبع مستقيم مثل روشنی خورشيد، ستاره ها، چراغ، شمس و غيره… و مصادر غير مستقيم مثل ماه و سياره ها. اين آخری ها نور خود را از منابع ديگر مثل خورشيد ميگيرند و دوباره منعکس ميسازند، خورشيد و چراغ در اين ويژگی مشترک اند که هر دو خود مستقيم منبع نور اند، ازينرو خداوندج خورشيد را به چراغ روشن تشبيه کرده است ولی ماه درين ويژگی با خورشيد و چراغ مشترک نيست، ازينرو خداوندج در هيچ آيتی ماه را به چراغ تشبيه نکرده است چون ماه روشنی خود را از خورشيد ميگيرد و دوباره پخش ميکند و دانای با حکمت آنرا نور ناميده است